Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Wielersport-column ‘Kriebels’

knwu-column-kriebelsDeze column is in de eerste editie van het KNWU-ledenmagazine ‘Wielersport’ gepubliceerd. Ook in de vijf edities die er dit jaar nog uitkomen mag ik mijn belevenissen en ervaringen op de fiets, als clubrenster tussen de profdames, op papier zetten. De column als PDF downloaden kan hier.

KRIEBELS

De dames uit het profpeloton hebben er al weer aan mogen proeven, aan het nieuwe wielerseizoen. In Qatar hebben ze vier dagen door de woestijn gereden. De livestream die door Al Jazeera werd verzorgd maakte dat ook wij de verrichtingen van de dames konden volgen. Daar kan de Europese televisie nog wat van leren! De wedstrijd werd prachtig in beeld gebracht, omdat de camera-motoren het peloton op de voet konden volgen. De Nederlandse dames hebben zich er goed laten zien, met eindwinst plus drie etappeoverwinningen voor Kirsten Wild en tweede plaatsen voor Lucinda Brand en Ellen van Dijk. Voor die rensters is die positie natuurlijk niks meer dan ‘the best of the rest’, maar ik keek met gepaste trots van achter mijn computertje naar mijn landgenotes. Een week later zagen we het rood-wit-blauw van Niki Terpstra ook elke dag voorin, om zijn ploegmaat Cavendish als eerste over de streep te krijgen – wat tot vier keer toe lukte.

Kick
Het begint ook bij mij nu echt weer te kriebelen. Mijn seizoen begint halverwege maart. Na twee seizoenen meegedraaid te hebben in het koersgeweld heb ik voor het eerst het gevoel er straks echt klaar voor te zijn als ik aan de start verschijn. Klaar voor de koers, voor het spel. Dat ik vanaf nu elke wedstrijd zal uitrijden is daarmee uiteraard niet gegarandeerd en dat is ook best lastig als je als clubrenstertje tegen al die profdames moet rijden. Soms heb ik het idee dat het vrouwenwielrennen nu toch wel zodanig gegroeid is dat er een aparte elite- en profcategorie kan worden gecreëerd. Want zelfs bij klassiekers waar profrensters niet aan mee mogen doen staan we soms met zo’n 150 dames aan de start. Aan de andere kant geeft dat juist misschien wel weer een kick, als je samen met de grote mevrouwen in een wedstrijd rijdt. Dat je je koersen rijdt met een Marianne Vos en een Lizzie Armitstead. Het betekent wel dat je volledig voor je sport moet gaan, keihard moet trainen en dat het wielrennen de status van ‘hobby’ ver overtreft.

Maar dat heb ik er graag voor over. Want in plaats van flinke zenuwen, zoals ik die voorheen nog kende als ik in een startveld stond, heb ik nu dus vooral last van hele erge koerskriebels. In de trainingskoersen heb ik gretig mijn vorm uitgetest. Voor mijn doen zit ik zeker op schema. En ik kan niet wachten om weer een officieel rugnummer op te spelden!