Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Witheet van de Gouden Pijl

labradorEven had ik overwogen om helemaal niet te gaan koersen, maar te blijven spelen met de 9 weken oude labrador-puppy die met G. van het Dolmans Landscaping Team was meegekomen en waarvan de auto naast de mijne stond. Had ik dat maar gedaan. Want ik ben nog nooit zó woedend en gefrustreerd weggegaan van een race. Niet toen ik vroegtijdig afstapte in Waddinxveen, en ook niet toen we al na 20 minuten uit koers werden gehaald in de Hills Classic. Maar vandaag, bij de Gouden Pijl in Emmen…! – WITheet was ik!

Emmen is enigzins ver weg voor een wedstrijd van 60km, toegegeven. Maar ons ploeggenootje uit Sneek moet altijd al ver rijden naar wedstrijden bij ons in de buurt, dus dat is op zich geen reden. Het is goed als Swabo zich ook in die hoek van het land vaker laat zien. Daarnaast leek het me leuk om eens naar een criterium te gaan waar de organisatie niet met een Leidse ‘r’ of Brabantse ‘g’ zou praten. En hoewel ik me inmiddels al had voorgenomen om gewoon op mijn fiets te blijven zitten en de wedstrijd uit te rijden, was de lange reis een extra motivatie om niet te besluiten eerder af te stappen.

Maar zo liep het niet. Ik had me dit keer goed voorbereid. Ik had een flink gevulde lunchtrommel mee, heb drie kwartier warmgereden en heb ‘t parcours zodanig verkend dat er geen enkele verrassing meer voor me in zat.
Bij de start werd ons verteld dat we vanwege een belangrijk kruispunt in het parcours, dat niet gedurende de hele wedstrijd gesloten kon blijven, niet te ver achterop mochten raken. Anders zouden we uit koers worden genomen. Wat?! Dat is normaal nóoit zo in criteriums! Iets zei me dat dat bij de Profs niet zo zou zijn. Terwijl die er toch echt midden in de spits overheen zouden moeten. Ik was er – uiteraard – niet blij mee, maar er waren geen grote Nederland Bloeit– of AADrink/Leontien.nl-(weg)rensters bij, dus ik hoopte dat ik daardoor langer met het peloton mee kon. Het zou een extra goede motivator zijn om 200% te geven.

De start ging goed. De eerste twee, drie bochten ook. En dan kwam dat lekker lange, brede stuk asfalt. Opschakelen en knallen! Maar.. opschakelen? Ik duwde en duwde tegen mijn shifter, maar hij wilde niet opschakelen. Ik checkte op mijn cassette dat ik écht nog niet op het zwaarste verzet zat. Nogmaals proberen dan. Ja, nu ging het!
Maar inmiddels lag ik zo’n 10 meter achter het peloton. Ik zette álles op alles om terug te komen. Ik zou niet na een halve ronde al eruit liggen. Ik zag twee rensters die van het peloton af waren gevallen. Als ik daarheen reed kon ik even herstellen en er dan weer tegenaan. Het erheen rijden was niet zo lastig. Ik ging daarom meteen op kop en zette mijn tijdrit-modus aan. Met de rensters in mijn wiel reed ik naar de volgende twee rensters die uit het peloton waren gezakt.

Mijn benen waren zo goed, ik voelde dat ik, zij het met véel moeite, weer terug bij het peloton had kunnen komen. Maar die kans kreeg ik niet. In de 4e ronde werd ik er samen met de andere rensters uitgehaald. Ik was boos! Ik wilde met de jury overleggen of ik niet vanwege mijn schakelproblemen na een ronde mocht aanpikken. Zonder compensatie, maar gewoon om nog een kans te krijgen. Omdat ik er helemaal voor uit Leiderdorp was komen rijden. Maar de jurybus was hermetisch afgesloten. Je kon er met geen mogelijkheid bij. Het peloton kwam opnieuw voorbij – dat was ‘t dus. Twee-en-een-half uur gereden om tien minuutjes in een race te mogen zitten. En nu mocht ik weer twee-en-een-half uur terug. Bedankt, organisatiefor nothing!

Foto: Find out about Puppies