Jeanine Laudy

LetterProfessor

INFO@JEANINELAUDY.NL

Zoef! Over de Alpe D’Huez

ZOEF!

Ik was aan het afzien op de Alpe d’Huez toen er een renner met een flits-snelheid voorbij kwam. Ik was al af en toe ingehaald, had zelf hier en daar enkele renners ingehaald, maar het verschil in snelheid was nu wel heel groot. Toen ik opkeek zag ik dat het een Skil-Shimano renner was. Hij leek op Koen de Kort. Dat verklaarde waarom we tussen Oz-en-Oisans en Bourg d’Oisans de Skil-ploegwagen zagen rijden.

blog-ikopalpe1ZOEF!

Nog een Skil-Shimano renner. Kenny van Hummel, een sprinter. Het leek alsof ik stil stond. Terwijl ik op dat punt nog best lekker ging. Ik begon onder aan de Alpe met een prima tempo, vóór drie van de jongens met wie ik fietste. Het ging soepeltjes. Tot bocht 8. Daar zakte ik er compleet doorheen. Het tempo ging eruit en ik werd door D. ingehaald. Maar op dit punt dus nog niet. Toch was het bij lange na niet het tempo waarop de rode lantaarn van twee jaar geleden mij voorbij kwam.

ZOEF!

Het bleek een Nederlandse aangelegenheid. Albert Timmer reed langs. Als je profrenners op televisie zo’n berg ziet opstoempen, dan vraag je je soms wel eens af; hoe hard zou dat gaan? Ik kon dat hier rechtstreeks meten. Het antwoord is: héél hard! Ik was op de top van mijn kunnen die Alpe aan het bedwingen en de Skil-ers reden in hun trainingstempo’tje met een rotvaart voorbij.

ZOEF!

Doorzetten, he!Tom Veelers haalt me in in bocht 8, de bocht waar het voor mij ophield. Tom zag het vlaggetje op m’n frame, of herkende wellicht SwABo als Nederlandse clubploeg. Of hij bedacht gewoon dat iets schreeuwen altijd wel wordt gewaardeerd, in welke taal ook. Dat klopt. Het was een welkome aanmoediging. Niet dat ik daar echt gebrek aan had, want langs de kant van de weg was het al goed druk. Bocht 7 stond al vol Nederlanders.

ZOEF!

Een kleine Spaanse Skil-renner ging even op de pedalen staan. Van boven kwam ploeggenootje M. in de auto langs. “Lekker Jeanine!” Wat ontzettend fijn, want ik zat er nu toch wel goed doorheen. Leuke verrassing. Het hield me weer eventjes op de been.

Na de aankomst op Alpe d’Huez kwam T. bij me rijden. Zelfs een ongetrainde wielrenner, met 120 km in de benen van de dag ervoor, kon ik niet van me afhouden. Nou ja. Ik ben ook geen klimster. Samen reden we de laatste 2 kilometer naar de officiële Tour de France-finish. Eén uur en 35 minuten stond er op de teller. Het was zó zwaar en wat was de lucht hier ijl. Maar wat een ongelóoflijk goede sfeer al, zo de dag voor de Tour-etappe. Mijn eerste berg ‘van naam’ bedwongen. Top!

Foto: PhotoBreton